“The Real Work is not formatting the margins, installing the printer driver, uploading the document, finishing the PowerPoint slides, running the software update or reinstalling the OS.

The Real Work is teaching the child, healing the patient, selling the house, logging the road defects, fixing the car at the roadside, capturing the table’s order, designing the house and organising the party.”

Fraiser Speirs – Future Shock

“… gelişmiş hayvan besiciliğinde de inekleri ve koyunları rahat ettirmek için aynı teknikler kullanılıyor.

Loş ışıklar, hafif müzik, labirentli geçitler hepsi nesneyi ağıllara veya bu durumda kumar makinelerine götürüyor.

Hiçbir yerde saat veya pencere yok, zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz.

Uyanık kalmanız için ortama sürekli oksijen pompalanıyor.

Ve sürekli çalan ziller ve sirenler birileri sürekli kazanıyormuş hissi veriyor.”

Patrick Jane, The Mentalist

Kim olduğunun, kendini açıkça nasıl sunduğunla değil, giderek nasıl davrandığınla ilgili olduğu “davranış ekonomisi” dönemine giriyoruz. Evet, tüm davranışlarımız kendimizi ifade şeklimizle ilgili, ancak, bence Flickre bir fotoğraf göndermek bir kıyafet seçmekten oldukça farklı. Öyleyse, kameralı cep telefonlarımızla çektiğimiz görüntüler, bloglarımıza yazdıklarımız, Amazon’daki kitap eleştirileri ve eposta imzalarımız bizi biz yapıyorlar. Hele ki, ilişkilerimizin giderek daha büyük bir bölümünün asıl olarak online olduğunu düşünürsek, bu daha da önemli.

Kartvizitlerimizi değiş-tokuş yapmak yada el sıkışmak yerine, “vcard”ları değiş-tokuş ediyoruz. Yada, social ağ sitelerindeki kişilerin bilgilerine bakalım. Veri olarak zengin ama kişilik olarak zayıflar (bu uygulamalar aslında o kadar anti-sosyal ki, insanları birkaç seçenek ve etiketle tanımlamaya çalışıyor), öyleyse tekrar ediyorum, veri yapıları içerisine (kullandığımız etiketler, MSN durum mesajları ve benzeri ile) kişiliğimizi entegre etmenin yollarını bulmalıyız. Ancak, gayri-insanîleştirilmeye yönelik bu insan direnişine rağmen, giderek birbirimizi online davranışımızla tecrübe eder olduk.

Bütün bunlar, kurumsal markalaşma dünyasında (biraz erken de olsa, doğru olduğunu düşünüyorum) “logonun ölümü” ve müşterilerin markayla ilişkilerinin ölçüsü bağlamında deneyimin yükselişiyle paralellik gösteriyor. (vurgu benim)

Internetin sağladığı sanal alan bize gerçek hayatımızdan kaçabildiğimiz, her türlü egosal fosillerin yüzüstüne çıktığı bir alan oluşturyor. Bu “sanal dünya” içindeki grublaşmalarda , kullanıcılar da kendileri için bir topluluk seçiyorlar. Bu topluluk içinde oluşan sosyal kimliğiniz de normal hayattakine benzer kurallarla işliyor, ancak gerçek hayttakinden büyük oranda farklılıklar içeriyor.

İnternetin sağladığı anonimlik bazen insaların birbirleri ile iletişiminde daha samimi olmasına, konuşulamaycak şeylerin konşulmasına yardımcı oluyor. Ancak bu anonimlik aynı zamanda söylenmemesi gereken kelimelerin daha kolay söylenmesine, normalde yapılamaycak tavırların daha kolay yapılmasını da sağılyor.

Gerçek dünyada bireyin “ben”ini topluma sunması farklı şekillerde oluyor, ancak “gerçek ben”, toplumsal baskı yüzünden arka plana atılabiliyor. Sanal dünyadan istediğimiz özgürlük ise, istediğimiz karakteri seçme özgürlüğü oluyor. Örneğin, kişiler olmadıkları/olamadıkları ancak kafalarında idealize ettikleri bir tipi yada kabiliyetleri kendilerinde varmış gibi yaşıyor, konuşuyorlar.

Parça parça bahsettiğim bu noktaların yer aldığı makalede sonuç olarak, sanal düyanın cazibesinin “gerçek toplum”daki bireyi ve ve bu bireyin ihtiyaçlarını anlamada başarısız olduğundan bahsediyor.

İlgili makale: identity within the virtual community